Plukraak 2.0

Het Nieuwe Werken (HNW) maakt mij erg enthousiast. Ik ben nog net geen evangelist, maar het scheelt niet veel. Ik weet dat veel mensen mijn enthousiasme voor HNW delen, maar dat er nog veel meer mensen zijn die  geen idee hebben wat het is. Mijn advies; verdiep je erin als je nieuwsgierig bent, want in tegenstelling tot wat velen denken, het is geen hype. Het is een ommekeer in veel organisaties, een fundamentele verandering waar ik als HRM-er van smul.

Het Nieuwe Werken is nieuw

HNW is voor vrijwel iedereen nieuw, ook voor mensen (zoals ik) die er als professional dagelijks mee bezig zijn. Dit maakt het interessant en extra leuk. Dagelijks zoek ik in en met mijn netwerk naar informatie en inzichten die HNW raken. HNW is nog lang niet uitgekristalliseerd, velen zijn aan het pionieren en de organisatie waar ik werk is er daar één van.

Zelf in praktijk brengen

Dagelijks ben ik dus bezig met het HNW beleidsterrein. Dit doe ik in een organisatie waar de wens leeft om volgens HNW te gaan werken. Kleine stapjes zijn en worden gemaakt, maar van HNW kunnen we nog niet spreken. Verreweg de meeste medewerkers denken en doen nog vanuit een paradigma dat is gestoeld op aanwezigheid en zichtbaarheid. Ikzelf probeer in onze organisatie bewust HNW in praktijk te brengen. Te laten zien dat het makkelijk kan.

Ongemakkelijk gevoel

Het netwerken, dat onderdeel van HNW is, gaat me prima af. Ik Twitter, LinkedIn en lees er online lustig op los. Daarmee verzamel ik relevante informatie en leer veel vakgenoten kennen die ook met HNW bezig zijn. Netwerken is voor mij dus geen probleem. Wat voor mij als persoon lastiger blijkt te zijn, is het loslaten van oude patronen. Ik laat mijn aanwezigheid en zichtbaarheid namelijk bewust los (de basis van HNW), maar wordt vervolgens door mezelf op een ongemakkelijk gevoel ‘getrakteerd’. Een gevoel dat zich laat omschrijven als ‘je doet iets wat niet goed is’ terwijl ik weet dat dit niet waar is.   

Moeilijk veranderingsproces

Mijn onlogische gevoel is een teken aan de wand. HNW is een lastig veranderingsproces dat veel van mensen vraagt. We dienen dingen los te laten die we in feite (onbewust) als vanzelfsprekend ervaren. Het oude denken is zo dominant is ons mensen aanwezig, dat zelfs iemand die HNW helemaal ziet zitten toch ‘schuldgevoelens’ krijgt als hij het in de praktijk brengt. Ik weet cognitief dat het nergens op slaat, maar de macht der gewoonte is dusdanig sterk dat mijn gevoel wat anders weergeeft. Ook ik heb het simpelweg nooit anders geleerd. Toen ik vanmiddag besloot dat het veel leuker is om in de zon te gaan zitten dan te werken, kreeg ik een ouderwets spijbelgevoel. Daar was ik het absoluut niet mee eens, het was ongefundeerd, maar daar luistert mijn gevoel (nog) niet naar.